07/09 : Karting Herselt

Nadat de kartingsessie voor mijn verjaardag op 07/05 een groot succes bleek te zijn, werden er vrijwel onmiddelijk plannen gesmeed om terug te gaan karten. Het duurde iets langer dan voorzien, maar gisteren kwam een groep van 8 uiteindelijk weer samen voor 3x een kwartier pure snelheid.

Sessie 1 : Het gevecht

We vertrokken in willekeurige volgorde en al snel bleek dat Michel en Kristof het onder elkaar gingen uitvechten in de eerste sessie. Na een 7-tal ronden zag ik een blauwe vlag en moest ik de sneller rijdende Kristof voorbij laten. Maar ik gaf me niet gewonnen en ging ‘het gevecht’ aan. Na een haarspeldbocht kwam ik sneller uit de bocht en trachtte Kristof te passeren aan de linkerkant tussen bandenmuur en hemzelf. Maar door een ‘op het rand van het toelaatbare’ manoeuvre van ‘Winshkie’ lukte mij dat niet helemaal en kwam ik bijna vast te zitten. Helaas voor hem kwam de blauwe vlag toch tevoorschijn en kon ik passeren. De toon was gezet. Een paar rondes later zette Kristof zijn uitstekende rondetijden om in een eerste plaats en ging hij me weer voorbij met een gewaagd manoeuvre in een snelle bocht waar ik hem net op tijd zag aankomen vooraleer ik zelf helemaal de bocht invloog. Ondertussen waren BennyB. en Dideridoe bezig aan hun studieronde en die bleek meer dan positief. BennyB. leek zeer gemotiveerd voor de wedstrijd en Dideridoe zou in de tweede sessie een knaltijd neerzetten. Met 34’10” reed Kristof de snelste ronde van sessie 1.

Sessie 2 : De outsiders

Half uitgedroogd dronk ik snel wat water vooraleer we na een kwartier rust aan onze 2de sessie begonnen. Deze keer vertrok Ben vooraan, gevolgd door Johan, mezelf, Kristof en de rest van de groep. Ben vertrok als eerste en ik zou hem niet meer inhalen. We zouden zelfs een quasi identieke race rijden waarbij ik amper een tiende van een seconde gemiddeld per ronde sneller als hem reed. Na een paar ronden kon ik Johan passeren en had ik vrije baan achter Ben, maar kwam amper dichter. Toen dat een hopeloze zaak bleek te worden, was het wachten op Kristof, die 2 karten achter mezelf vertrok. Niets vermoedend rem ik voor de haarspeldbocht en net toen ik de bocht wil nemen besloot ‘Winshkie’ mij aan te rijden. Wat zijn beweegredenen waren weet ik niet, al zou ik geremd hebben als mijn voorganger mij niet ziet aankomen :-). Tot overmaat van ramp zie ik een blauwe vlag en moet ik hem voorbij laten rijden. Maar ho maar! Zo niet! 5 rondes lang beet ik mij vast in het zog van Kristof, maar toen mijn adrenaline van na de aanrijding weggeëbt was, reed hij weer langzaam weg. Ondertussen reed Diederick met 33’80” een knaller van een ronde en deed daarmee beter dan de rest in sessie 1. Werd Dideridoe de nieuwe man of konden Kristof en Michel hun tijden ook verbeteren? Dat deden ze ook. Kristof snelde naar 33’50”, terwijl Michel bleef steken op 33’90” en daarmee de derde tijd van de sessie reed. Ben zal het mij vergeven dat ik zijn tijd niet meer weet, maar hij reed een heel regelmatige sessie en begaf zich als derde over de meet, net voor Diederick.

Sessie 3 : De bevestiging

Na een half uurtje karten begon ik de rug en de armen reeds goed te voelen, maar had uiteraard nog 100% zin in de derde en laatste van de avond. Ben vertrok als eerste, net voor Michel_Trapper, Kristof, Diederick, Johan ‘Buffel’ Heylen en een ‘vooralsnog’ naamloze 6de. Ik weet niet waarom, maar daar ik in de eerste twee sessies kart nummer 4 onder handen kreeg, moest ik nu plaatsnemen in nummer 1. Een voorteken? Niet bepaald, want het zou snel duidelijk worden wie de snelste was. In de eerste 3-4 rondes had ik nogal moeite om de goeie lijn te vinden want mijn kart stuurde anders dan mijn vorige. In de eerste ronde scheerde ik de bandenmuur en had iets van : ‘Verdoeme, ze hebben mij toch geen kutkart gegeven voor de laatste race zeker?’. Michel_Trapper bleef koel en kwam langzaam maar zeker dichter bij Benny B. De blauwe vlag kwam tevoorschijn en ik nam voor even de koppositie in. Niet veel later kwam Kristof eraan en het duurde niet lang vooraleer ik ook hem moest voorbijlaten. Een ronde of 2 kon ik volgen, maar daarna liep hij elke ronde uit op mij en Ben, die in mijn kielzog op een foutje aan het wachten was. Daarna was het uitbollen voor Kristof, ik probeerde vooral snelle rondetijden neer te zetten en Ben achter mij te houden en laatsgenoemde bewees zijn gouden regelmaat door de laatste 8 rondes allemaal af te leggen tussen 34’00” en 34’10”! Dideridoe kon zijn topprestatie van sessie 2 niet meer evenaren, al reed hij wel onbedreigd naar plaats 4. Kristof verbeterde fel en reed naar 33’10”, Michel reed de 2de tijd met 33’60”, terwijl het Ben net niet lukte om onder de 34’00” te duiken.

Kristof was duidelijk de beste vandaag en reed heel sterk voor wat nog maar zijn 2de kartdag was (Althans dat beweert hij ;-)). Ik hoop dat ik niet met een Poulidor-complex zit opgezadeld na mijn 2de plaats achter Tim op 07/05 in Groot Bijgaarden en vandaag achter Kristof in Herselt. Een ding is zeker, iedereen was het ermee eens dat we dit vaker moeten doen. Afspraak binnen een maand of 2!

Screenshot : Trappenheimers In Progress

Preview website Trappenheimers

Hij is nog verre van klaar, maar hier hebben jullie toch al een kleine preview :

Camping Campong

Binnenkort vertrekken de Trappenheimers voor het 3de jaar op rij op weekend. Na De Haan en Bertogne zullen de Trappenheimers dit jaar hun tenten neerzetten in de streek rond Bertrix. Nadat Peter in zijn beste Frans vraagt :”Le ping-pong table, les balles filles il y a là?”, weten we dat het serieus is. De Trappenheimers zijn fervente tafeltennissers en laten geen kansen onbenut om dat te bewijzen. Als twee Trappenheimers het niet eens kunnen worden, beslist het net. Wie glipt door haar mazen en wie maakt amazing points? Zo ging het er vorig jaar aan toe. De winnaar was letterlijk het laatste flesje Delirium nabij.

Om te reageren, klik op titel.

 

Red Ball Demolition

De Kipsta F500 Sala, 3 jaar geleden binnengehaald als de nieuwe oefenbal van de Trappenheimers, is niet meer. Nietsvermoedend trappen de Trappenheimers zoals tijdens elke opwarming richting het doel, niet wetend dat de Kipsta F500 Sala zijn einde nadert. Na een knal op de deklat begaf hij het uiteindelijk en blies hij zijn laatste adem uit. Nu hebben we alvast een excuus om een nieuwe Select te kopen!

De Kipsta F500 Sala zal de geschiedenis ingaan als de enige bal waarmee de Trappenheimers al hun wedstrijden wonnen, nl. de 7-6 tegen Claudezakken. Insiders beweren dat de Kipsta F500 Sala het niet kon verkroppen dat hij voor andere wedstrijden steeds aan de kant geschoven werd en het voorval van vorige zaterdag kan gezien worden als een geslaagde zelfmoordpoging.

R.I.P. Belgisch Voetbal

Het Belgisch voetbal is al nooit fantastisch geweest, maar de Profliga lijkt zijn uiterste best te doen om de mensen nog meer dégout te doen krijgen van het vaderlandse voetbal. Ik heb geen problemen met een competitie met 16 ploegen, heb op zich ook geen problemen met play-offs, maar wat er vandaag uit de bus is gekomen slaat alles.

Het zit zo : de ploeg die laatste eindigt in de reguliere competitie is niet zeker van degradatie. Er wordt namelijk gekeken naar de resultaten van de laatste 3 seizoenen en op basis daarvan wordt de degradant aangewezen. Wat een onzin! De degraderende ploeg krijgt nog eens een slordige 1,2 miljoen euro toegewezen, zodat ze het gebrek aan inkomsten in tweede klasse kunnen compenseren. Dat levert hen meteen een groot voordeel op tegenover andere tweedeklassers om terug promotie naar eerste af te dwingen.

Het halveren van de punten na de reguliere competitie is ook al onzin in het kwadraat. Het is positief om meer toppers te spelen, maar behoud gewoon de puntenverschillen en vervals onze reeds saaie competite niet met maatregelen die onnodig zijn en waarbij ze ons voetbal nog belachelijker maken dan het al is. Een ploeg dat meer punten haalt als een ander, is dus niet zozeer kampioen. Typisch Belgisch. En ja, de ‘Walen’ hebben tegen dit voorstel gestemd. Belangrijkste lijkt mij om werk te maken van infrastructuur.

Al een geluk dat er Trappenheimers zijn die nog voor enige voetbalvreugde zorgen en zo de zware taak op zich dragen om het Belgisch voetbal weer in een positief daglicht te brengen. It’s a dirty job, but somebody’s gotta do it. It might as well be the Trappenheimers.

Trappenheimers ‘kiezen’ nieuwe voorzitter

Na de mislukte transfer van Fernando Torres naar de Trappenheimers rommelde het binnenskamers bij het bestuur van de Trappenheimers. Een anonieme bron uit het bestuur liet van zich horen en eiste een vertrouwensstemming. 2 personen stemden voor een vertrek, 1 persoon wilde het vertrouwen behouden en de rust in de ploeg bewaren. Enig probleem is dat unanimiteit vereist wordt.

Toen kwam onze voorzitter met het lumineus idee om de ploeg op een democratische manier te laten beslissen. Zo geeft hij blijk van goede wil en kan iedereen mee beslissen over zijn lot. Een gouden zet zal later blijken. De Trappenheimers behaalden net een mooie 12/12 en ‘de mensen’ hebben dus niet te klagen. Net op het moment dat er gestemd ging worden kwam onze niet meer zo anonieme bron naar voren en vertelde wat er echt gebeurd was.

Onze voorzitter was het namelijk beu dat de spitsen van de ploeg hem boycotten door zijn panklare assists te ‘missen’. Als wraak wilde hij dus ‘El Nino’ naar Kampenhout halen om daar verandering in te brengen. Zonder te ploeg ervan op de hoogte te brengen ging hij polsen, maar toen hij besefte dat dit een onmogelijke zaak werd, besloot hij de zaak te classeren. Dat was zonder onze steeds minder anonieme bron gerekend, die vond dat ‘de mensen’ moesten weten wat er achter de schermen echt gebeurde.

De spitsen van de ploeg wilden dan ook uitpakken met een protestactie op het Kampenhoutse Tahrirplein. Cochivo moest even tussenkomen om te bemiddelen. Maar door mee te geven dat er vanaf volgend seizoen per overwinning een doos wafels kan gewonnen worden, kon de voorzitter de gemoederen temperen. Iedereen sloot WinckyLink weer in de armen en de tocht naar bekerwinst kon verder gezet worden.